In de winter wint Winterswijk
Tot op het bot getraind door het schaatsen op de enige natuurijsbaan die Nederland een ochtend lang rijk was, kwamen de Winterswijkers vol goede moed naar ons Wageningen-zonder-ijsbaan. En dat bleek, want al hebben we dan twee wereldkampioenen in huis – zij het niet in het provinciale team helaas – tegen de euforie van het schaatsen konden wij geen vuist maken: we verloren nipt met 7-5. Dat had niet gehoeven, laten we het daarover eens zijn, ook niet tegen het sterke team uit ons aller Verre Oosten. Als immer duurde het even voordat de strijd zich begon af te tekenen. Ik zag Frans van der Veer met een soliede klassieke stand, en terwijl Simon zich actief opstelde tegen de lange vleugel van Erik Oonk. Fred was bezig met zijn favoriete hekstelling tegen Frits Zegelink, en ik zag omsingelingskansen in mijn eigen halfopen. Alleen onze midden sectie, de goede vrienden Arie Jansen van Doorn en Henk Kleinrensink, zaten in flankpartijen waar ik
me niet helemaal senang over voelde. Bij Arie bleek dat gevoel te gaan kloppen, want zijn omsingeling van Henk Sonderen zijn centrumaanval liep op niets uit en hij verloor afgetekend. Henk kwam wel onder druk te staan, maar werkte zich met een handigheid hier prima uit en Gerard Korten mocht zich met de remise nog gelukkig prijzen. Nog mooier was dat Simon zijn drukspel geleidelijk wist op te voeren tot een keurige overwinning. Een gemene combinatie en een onberispelijk eindspel gaven de doorslag.
Toen ook Frans niet in de problemen kwam, lag het zwaartepunt op de eerste borden, Fred en mij. Fred kon niet voorkomen dat zijn tegenstander zich uit de hekstelling ruilde – de bekende 2 x 2 achterwaarts, gevolgd door de even bekende 2 x 2 achterwaarts van de hek – en ze moesten opnieuw beginnen. In die late middenspelfase probeerde Fred een podkova, maar liep in een zetje. Achterstand dus. Mijn halfopen tegen Erik ten Hagen liep erg goed, en ik kwam in een zeer voordelige klassieke stand terecht, waarin ik schijfwinst afdwong. Ondanks de lichte compensatie had ik die stand moeten winnen, maar ik nam het te eenvoudig op, en liet door een damblindheid mijn opponent nog gratis naar dam lopen. Vreselijk! Nu was het op dat moment al wel remise, ik had anders moeten verdedigen. Goede partij, slecht afgewerkt.
En zo leden we onze eerste nederlaag. Maar niet getreurd, want Jozef vertelde me opgewekt dat we alleen de volgende twee wedstrijden maar hoeven te winnen om kampioen te worden. Vooruit met die geit, dan maar.
Wouter van Beek
Helden zonder glorie…
Foto: Mickael Binato