Zo wil je eigenlijk niet winnen
Wanneer de tegenstander met zes man komt, in plaats van acht, heb je in feite al gewonnen, en dat is niet leuk. Nu werd de pil voor Schiedam 2 wat verzacht doordat bij ons Moussa Coulibaly niet verscheen, dus werd de 4-0 voorsprong verminderd tot 2-0. De reden dat Moussa geen acte de présence gaf, bleek achteraf, was dat hij net van e-mailadres was gewisseld, en per ongeluk zijn oude e-mails was kwijt geraakt. Daarin stonden de gegevens over deze wedstrijd en die had hij daarmee over het hoofd gezien. Enfin, dit probleem is nu opgelost. Moussa heeft een geprinte lijst van alle komende wedstrijden gekregen en zal voortaan netjes aanwezig zijn – en zijn nieuwe e-mailadres is getest en werkt goed.
Ondanks deze valse start gingen we toch opgewekt aan de slag. Het ratingverschil was groot, in ons voordeel, en dat bleek al snel. Mijn tegenstander had mij op internet opgezocht, en zat daar wat beduusd naar te kijken – daarvoor zat hij niet aan het laatste bord … Dapper trachtte hij alle schijven van het bord te verwijderen, maar in een 10×10 kwam hij in een kettingstelling terecht en in een verloren stand gaf een standaard damcombinatie de doorslag. Arie Janssen van Doorn had goed geoefend in Riga, en speelde een klassieke partij voorbeeldig af. Hij plukte de korte vleugel van zijn tegenstander kaal, om daar door te breken. Dat laatste lukte, na wat uitdunning van de stand. Zijn tegenstander viel goed aan en creëerde tegenkansen, maar na een foutje kon Arie door een simpele ruil de strijd in zijn voordeel beslissen.
Een van de interessantste partijen was die van Fred. Hij zadelde zijn tegenstander op met een incomplete linkervleugel opsluiting, en deze moest afwikkelen door een Coup de la Bombe te laten nemen, de goede oude Bomzet. (Nee, die is niet genoemd naar de vader van mijn echtgenote, zoals Jan Bom altijd met klem moest uitleggen). Deze belastte wit met een voorpost op 23 plus een opsluiting op links. Doorgaans is dat voor zwart wel te winnen, maar dat lukte onze perschef niet; hij had de ruil naar 29 niet moeten nemen, vertelde hij me achteraf. Ik denk dat gelijk heeft. Nu regisseerde hij min of meer zijn eigen ondergang maar ontsnapte dankzij een tactisch geplaatst remiseaanbod. Ron Bolderheij (bijna 400 ratingpunten minder) was allang blij met een diep blauwe vermelding.
De topborden
Ester kreeg een klassiekje op het bord dat er goed uit zag Het tempo zat echter niet helemaal goed voor haar waarna er gedwongen moest worden afgewikkeld. Tot verbazing van vriend en vijand gaf haar tegenstander toen pardoes op terwijl remise de meest logische uitslag leek. Alleen de eerste twee borden waren ongeveer gelijk qua rating. Robert-Jan speelde energiek en ontwikkelde druk op de lange vleugel van zijn tegenstander. Door verstandig ruilen kon die zich aan de druk onttrekken; toen hij ook de druk op zijn centrum weerstond moest onze penningmeesteer genoegen nemen met remise. Onze lastigste partij was eigenlijk die van Heike. In de Tsjizhov-vuist variant van de 34-29 opening streefde zij naar aanvalsklassiek. Toen het haar niet lukte om tot een aanval te komen, sloeg haar tempowinst in de laat-klassieke middenspelstand om in tempogebrek, een gebruikelijk risico. Ik zag het met enige zorgen aan, en vermoed dat haar tegenstander ergens de winst heeft gemist. Tja, dat ‘ergens’ kennen we allemaal – een passend grafschrift voor een dammer zou zijn: ‘Maar ergens stond ik gewonnen’. In elk geval, de variant die hij koos won wel een schijf maar gaf wit zoveel compensatie dat haar schijfoffer gelijkspel gaf; uiteindelijk moest haar tegenstander remise maken. En daarmee was de uitslag 11-3, en staan we bovenaan in
Hoofdklasse B.
Wouter van Beek, 6-10-2025
Foto’s: Alla Ovsyanko