Tja, tegen carnaval kan je niet op…
CEMA-De Vaste Zet mag dan onderaan staan, maar het is best een sterke ploeg, onze ploegleidster Ester had ons al gewaarschuwd. Plus, zij hadden een geheim wapen, daar in het diepe Zuiden: carnaval. De voorzitter vertelde dat zij moeite hadden gehad een zaal te vinden, want het was het weekend van het kindercarnaval, en daarvoor waren alle zalen eigenlijk in gebruik. We moesten daarom om zes uur onze zaal uit. Bij de bar zagen we Prins Beaudric de Eerste met een aantal van zijn kompanen, en waren jonge meisjes aan het oefenen als dansmariekes. Tja, dan voel je je als Bible Belt spelers in een ander universum, en dus gingen we met al deze Limburgse druk er pardoes onder door…
U voelt het al, ik ben op zoek naar excuses, want de waarheid is dat we gewoon verloren: de Geleners speelden gewoon beter. De teneur werd al gezet door Fred Ivens, in zijn partij tegen Patrick Casaril. Met wit zocht Fred de Tsjizhov vuist, maar die kwam niet tot ontwikkeling, mede wegens allerlei damdreigingen; met zo’n (halve) vuist zou hij actief spel moeten krijgen op rechts, maar daar won Patrick eigenlijk de slag, en na 30. 39-34 was het na 17-21! snel uit. Inmiddels zagen we aan de eerste borden Arie Jansen van Doorn en Luise Gabbert zich dapper teweerstellen tegen de Geleense kopmannen, Ronald Schalley en Adiatu Ibrahim, maar onze beide helden werden langzaam maar zeker teruggedrongen; ook de drieste Utrecht aanval van Ester van Muijen leek in zwaar weer te komen. Ook lukte het onze supersub Matthias de Kruijf niet om echt greep te krijgen op zijn tegenstander, hoewel Jozef Linssen, onze andere invaller wel stand leek te houden. Zwaar weer aan de horizon dus, de vrolijke muziek bij de bar was kennelijk niet voor ons !
Een straaltje zon door de donkere wolken was de partij van Robert-Jan van Steenbergen tegen Dieter van Gortel. Onze penningmeester speelde aanvallend en kreeg steeds meer terrein in handen, zonder al te veel risico te nemen. Rustig duwend ruilde hij in een dunne stand listig zijn aanval weg tegen een onevenwichtige schijvenverdeling bij de voorzitter van DVZ, offerde om door te lopen en besliste met een kleine combinatie naar dam. Maar ja, Luise kreeg het steeds moeilijker tegen de Limburgse Malinees. Met de zwarte Molimard-aanval wist zij niet goed raad, en zij zadelde zich op met een overvolle linkervleugel. Genoodzaakt uit te wijken naar 21 en 16, verloor zij de greep op het centrum, en toen zij dat toch trachtte te bezetten, ging die brave schijf 28 snel verloren, en daarmee de partij. Inmiddels was het zware weer van Ester een fikse storm geworden. Haar zwarte aanval bleek kwetsbaar, en combinatie-dreigingen door Eva Schalley putten haar korte vleugel uit. De Belgisch-Poolse oud-wereldkampioene bij de meisjes brak door, en het schijfoffer om dat te stoppen gaf geen echte compensatie. Verloren dus, maar wel een vrouwenduel op hoog niveau, mooie partij. Daarmee was het 6-2.
Matthias was inderdaad niet verder gekomen, want zijn poging tot druk op de witte schijf 27 resulteerde in een gelijkwaardig klassieke stand. Hij probeerde nog een omsingeling (33. … 18-22) die wel leidde tot een leuke dam, maar net iets te duur, dus makkelijk remise. Een blauwe vermelding voor André Maertzdorf, maar daar kopen wij weinig voor…
Inmiddels stond het dus 7-3. Zou het nog kunnen, met nog drie partijen te gaan? Maar ja, Jozef Linsen kon Oleksandr Zhygalin wel een tijdje op afstand houden, maar kreeg te kampen met een steeds zwakkere linkervleugel. Die onevenwichtige schijvenverdeling werd hem uiteindelijk noodlottig, en daarmee hadden we definitief verloren.
Twee lichtpuntjes zouden ons zwarte zwerk nog wel oplichten. Arie hield keurig stand tegen Ronald, in zo’n typische centrumstand met zwarte schijf op 35 en witte met een zwakker centrum en een schijf op 16. Dat zijn van die taaie standen, die lastig te winnen zijn bij goed verdediging. En Arie deed dat prima, rustig, vastberaden en ter zake kundig, en bereikte zo een gelijkwaardig remise. Net geen blauwe uitslag, maar chapeau !
Ik heb mijn eigen partij als laatste gehouden, vanwege gebrek aan bescheidenheid, want ik ben een beetje trots op deze overwinning. Zwart, Martijn van Gortel, combineerde zijn flankopstelling op rechts met een half hek op links. Ik weet niet of hij dat weer zal doen. Na 18. 47-41 ! moest hij uitstoten naar 27 en die schijf kwam meteen onder vuur. Het spelverloop was praktisch gedwongen, en toen hij veld 2 moest ontruimen, raakte hij na 33. 38-33 een schijf kwijt. Hij deed dat heel inventief, in de hoop zijn offer terug te winnen, maar dat lukte niet. Ik maakte nog een foutje, waardoor hij mijn doorbraak kon weg-combineren, maar dat leverde me wel een tweede schijfwinst op, wat makkelijk won. Jammer van dat vlekje op de 42e zet, maar ik won evengoed.
Dat hielp voor mij maar niet voor de ploeg, want we kregen klop, met 10-6. Tja, tegen carnaval …
Wouter van Beek
Wageningen 3-11-2025