Een waardige afsluiting
Met drie punten voorsprong was WSDV P1 al kampioen, maar ik wilde tegen Warnsveld toch de competitie in stijl afsluiten. Nu is deze Zutphen-achtige ploeg met haar drie sterke topborden niet te onderschatten, terwijl wij niet meer beschikken over onze geheime Malinese wapen, en dit keer ook niet over onze topspeelster. Immers, Daryah speelde de dag erop in Utrecht voor haar laatste kansen in de halve finale van het NK, en dat gaat natuurlijk voor.
Gelukkig vonden Henk Kleinrensink en Arie Janssen van Doorn, die normaliter liever niet uit spelen, Huissen dichtbij genoeg om als ‘thuis’ te kunnen gelden, en Cor Langeveld viel in voor Daryah. Aan de andere kant miste ook Warnsveld een paar coryfeeën. Zo’n laatste ronde met alle teams is altijd een gezellige boel, een hoop oude vrienden, en als je niet ingehaald kan worden, speelt dat eigenlijk wel ontspannen. Na de felicitaties van Erik van de Weerdhof gingen we opgewekt van start, en dat bleek ook uit het spel.
Wim van den Berg speelde een solide klassiek tegen Harry Visschers, en liet zien wat iedere beginnen dammer leert: achterlopen is gevaarlijk. Ook dit keer bleek dat, het kostte Harry twee schijven, en Wim voerde de partij met vaste hand naar winst. Arie Janssen van Doorn en Harry Graaskamp waren verwikkeld in een ingewikkelde opening, die uitmondde in een complex klassiek, met missende kroonschijf tegen tempo-achterstand, dat soort werk. De partij bleef ingewikkeld, en leverde uiteindelijk een mooie remise op. Zelf zette ik met tempowinnend klassiek Bennie Hiddink enigszins onder druk, kwam een schijf voor – met wit helemaal op 18. Hij pakte die wel terug maar landde met een zwarte schijf op 33. Ik dacht die makkelijk op te kunnen peuzelen, maar dat viel tegen: met een mooi combinatie-net (18-23 !) redde hij de meubelen. Remise.
Enfin, we stonden nog steeds voor. Fred had inmiddels een interessant klassiekje op het bord, waarin hij moest kiezen tussen vleugelcontrole op rechts, of wit te laten uitwijken naar 21. Dat laatste gebeurde en haalde de spanning uit de partij. Gezien onze stand nam Fred het remiseaanbod van Henk Groen dus maar aan. Inmiddels was Cor Langeveld weer lekker aan de aanval bezig, waarin hij zijn tegenstander Dick Halma goed onder druk hield. Deze was echter zuinig op zijn ruilformaties, slaagde erin de voorpost weg te ruilen, en neutraliseerde uiteindelijk alle dreigingen. Cor probeerde het nog tot in een 4-om-4, maar meer dan remise zat er niet in.
En dan het klapstuk van de veiling, het hoogtepunt van deze match. Fred had me geadviseerd om Henk tegen Pieter van Splunter te zetten, en ik volg goede raadgevingen altijd op. Dat viel prima uit. Pieter ontwikkelde heel langzaam wel een aanval, maar ik rekende op de beproefde verdedigingskunsten van onze Wageninger. Remise zou genoeg zijn voor de overwinning, maar het pakte nog veel beter uit. Pieter dacht de stand te kunnen forceren met een doorstoot, maar liep in een vilein meerslagje dat Henk doorbraak verschafte. Het eindspel was nog ingewikkeld, maar werd door onze nestor voorbeeldig afgewerkt. Hulde, een mooie overwinning.
En zo waren we niet alleen kampioen, maar eindigden we met maar liefst vier punten voorsprong! Fantastisch. Alleen, de beker was er nog niet, wel besteld maar nog niet geleverd…. Erik moet die maar eens netjes langs komen brengen op onze clubavond. Al met al een gezellige damavond en een waardige afsluiting voor ons kampioensteam.
Wouter van Beek