Eventjes maar…
Ja, eventjes maar konden we denken dat het zou lukken, winnen van Huissen. Dat moesten we om kampioen van Gelderland te worden. Maar ja, onze eeuwige rivaal was in volle sterkte
opgekomen, met Odin Mol, Jos Stokkel en dezulken. Fleur Kruijsmulder was er ook bij, en die kan er ook wat van. Daarentegen waren wij zelf niet op oorlogssterkte, want van het team
dat Barneveld wegvaagde waren er drie afwezig: Alexander Shvartsman door een hevige griep, en Tjeerd Harmsma door verhindering. Wim van den Berg en Jos van Deelen, als trouwe steunpilaren van de club, hadden hen vervangen. De derde, Mousa Coulibaly, onze nieuwe ster, was afwezig door nog onbekende redenen, wat op het laatste ogenblik nog een probleem gaf om zes man achter de borden te krijgen, een moment waarop ook de communicatie met mij niet goed liep. Enfin, Arie Jansen van Doorn liet zich op het laatste moment – uiterst sportief – vanuit de schoot van zijn familie wegplukken; we hebben zijn vrouw en dochter inmiddels een bloemetje bezorgd omdat zij ineens hun echtgenoot en vader moesten missen. En, ja we hadden Jesse van Beek!
Hoe dan ook, we moesten onze toevlucht zoeken in een tactische opstelling, husselen dus, in de hoop dat Huissen zou rekenen op Shvartsman aan bord 1. Dat deden ze niet, en zo kwamen Wim en Jos tegen twee grootmeesters te zitten. Ze vochten als leeuwen maar konden het niet redden, beiden overvleugeld op links. Jos trachtte de meubelen te redden met een bezetting van zijn veld 27, maar dat ging ten koste van een winnende dam voor Odin. Wim ging in op een moeilijke opening, die Stokkel beter kende, en moest toezien hoe hij alle strategische velden verloor. Hij moest een schijf offeren, streed dapper door, maar kreeg geen kans meer.
Maar toen, ja echt, kwam er een moment waarop ik dacht dat het nog ging lukken, winnen dus. Zo na twee uur spelen stonden Jesse (tegen Fleur), Arie (onze supersup, tegen Gerard Boogaars) en ik (tegen Rob Schrooten) heel goed. Misschien wel winnend! Dan zou de tactiek nog werken. Maar het mocht niet zo zijn. Fleur verdedigde haar voorpost met overleg, en ontworstelde haar linkervleugel aan de omklemming, Arie kon zijn voordeel niet verzilveren, en ik koos vermoedelijk de verkeerde weg naar een overmachteindpel, en raakte in een remise variant. Tot overmaat van ramp was Fred er niet in geslaagd om zijn strategie waar te maken. In een Keller-derivaat, probeerde hij een soort Groenendijk-achtige omsingeling, maar dat was, naar zijn eigen formulering, te hoog gegrepen. Hij verloor alle controle over zijn veld 27, eigenlijk over het hele veld en moest opgeven. En zo verloren we dus waar we gedroomd hadden van een overwinning. Enfin, gefeliciteerd, Huissen! Volgend jaar nieuwe kans.
Wouter van Beek
1-3-2025