Een regelmatige overwinning: WSDV – WDV Winterswijk
Vlak voor de wedstrijd begon appte Moussa me dat hij niet kon komen omdat hij ziek geworden was. Gelukkig was Wim van den Berg meteen bereid om in te vallen, en dus trokken we opgewekt ten strijde tegen onze vrienden uit Winterswijk. Eén van hen, Robert Broekman, ken ik al uit mijn Zeister jaren, en dat is zo lang geleden, dat is praktisch prehistorie. Maar hij is altijd even enthousiast, en ging er tegenaan tegen onze good old Henk Kleinrensink. Dat bord zorgde er wel voor dat ik me een beetje gerust voelde, want de hekstelling van Henk zag er puik uit: zuinig met maar één schijf op de lange lijn, en zwart (Robert) zonder schijf op 2 om de witte voorpost op 24 te kunnen afruilen. Het leek kat in het bakkie, maar dat liep toch wat anders, want de oud-Zeistenaar heroverde het centrum en de strijd werd scherp en hevig. Het bleek maar net te kloppen, en uiteindelijk vond Henk een manoeuvre met schijfwinst of dam; het werd het eerste, en hij brak daarna op rechts door en noteerde zo onze eerste winst.
Inmiddels was Fred Ivens al uit tegen Henk Sonderen. Dat zag er aanvankelijk ook goed uit voor onze reporter, want de klassieke positie leek volgens alle theorie gunstig voor uit voor hem. Maar een serie gedegen ruilen en solide spel van zijn tegenstander neutraliseerden elk voordeel, met een gelijkwaardige remise als resultaat.
Op de andere borden leek het ook goed te gaan. Wim van den Berg stond goed tegen Wim Sonderen ook in zo’n goede klassieke stand, een mooi lijf aan lijf gevecht. Tjeerd was bezig met een stevige flankaanval, en Daryah stond in een ingewikkelde stand met zowel een Harry als een Sargin-detail naar mijn smaak beter, maar haar tegenstander Frits Zegelink is niet te onderschatten. Hij kon zelfs een dam nemen, hoorde ik, maar had die te duur gevonden. Bij analyse concludeerden de geleerden dat het wel remise was. Nu toverde onze ex-wereldkampioene een fraaie damzet uit de hoge hoed, en won ze gedecideerd.
Vijf tegen één is een mooi tussenstand, maar bij Wim ging het bijna mis. Ook hij vond een combinatie, maar sloeg tijdens de afwikkeling verkeerd. Daardoor kreeg hij in plaats van een gewonnen stand, eentje met heel weinig perspectief. Gelukkig was zijn tegenstander zo vriendelijk om zijn voorsprong weer in te leveren, resulterend in een toch wel redelijk verdiende puntendeling.
Winnende punt
Het winnende punt liet een tijdje op zich wachten. Ik had mijn partij tegen Gerard Korten wat experimenteel opgezet, en verkreeg via een merkwaardige omweg een Roozenburg; alleen had Gerard met wit geen randschijven, en dus transformeerde ik mijn aanvalsschijf tot Harry. Wit ruilde terug uit de dreigende centrum omsingeling en ik rekende me al rijk met het tempovoordeel. Dat viel echter tegen, en Gerard speelde dat late middenspel scherp en goed, en de stand kantelde: hij kwam makkelijker te staan. Mijn dappere Harry verwerd van sterkste tot zwakste schijf van het bord, maar in het dunne en scherpe eindstandje kon ik de meubelen redden met een leuk offer en bleek Harry een steun en toeverlaat: remise. Dat laatste stuk werd gadegeslagen door een haag van mensen, een partij spannend tot het laatst. Daarmee was het winnende punt binnen.
Alleen Tjeerd was nog even bezig. Hij had geprobeerd zijn aanval te verzilveren, maar stuitte op intelligente weerstand van Erik ten Hagen, die geen zwakke plekken creëerde, de stand dunner en dunner liet worden, en zo naar een geheel gelijkwaardige schoof. Maar gewonnen hadden we, met 8-4.
Wouter van Beek