Yes, Kampioen !
Wouter van Beek
Kampioen van de hoofdklasse B, dat wel, maar wel kampioen met ons tweede, volgens sommigen het ‘echte’ WSDV want zonder ‘huurlingen’. Het was een mooie wedstrijd, deze massakamp tegen Gouda. Damlust heten ze, maar de lusten waren dit keer aan Wageningse zijde : Luxuria Vadense ! Daarom vandaag een verslag in een speciaal feestelijk font, uit het oude Italië (Garamond).
Fred Ivens opende het bal tegen Harry Kolk. Na een bekende opening kwam een interessante centrum-flank stand op het bord, waarin Harry met wit naar 15 uitweek ; Fred vond een manier om combinatief de stand open te breken, en rond de 40e zet was de muziek uit de stand, en hielden beide heren het voor gezien. Remise.
Zelf zat ik aan bord 1, en speelde tegen een oude bekende uit de UPDB, Willem Bor en zelden heb ik zo ineffectief tegen hem gespeeld. Ik dacht hem met een lamme linkervleugel te hebben opgezadeld, en dat was ook een tijdje zo, maar ik kreeg geen greep op het zwarte spel, want zijn goede zetten waren makkelijk te vinden. Ik zag een prima klassiekje, maar dat klassiekje kwam er helemaal niet. Hij grendelde zijn linkervleugel af, en toen ik probeerde daar voordeel uit te halen, kwam ik lastig te staan. Ik nam nog een zwakke afwikkeling, maar hij was zo vriendelijk gewoon remise te schuiven. Tegen broer Klaas nam Ester de handschoen op, in een gebalanceerd en boeiend gevecht. Ester had zo’n Roozenburg-die-nooit-helemaal-echt-wordt, d.w.z. zij wachtte met zwart om naar 27 te gaan. Klaas hield de stand open maar slaagde er niet in de zwarte korte vleugel blijvend in toom te houden, en zo werd het een evenwichtige remise.
Nee, op dat moment was winst nog helemaal niet duidelijk. Tjeerd stond prima maar zijn tegenstander Eric Hoogendoorn ook, en ik zag niet hoe Àkosh zijn omsingeling zou kunnen doorzetten. Marcel had geen voordeel, en Heike wel wat, maar niet veel. Nee, het heil moest komen van bord 2, van Robert-Jan die zijn tegenstaander ‘rare zetten’ zag doen al vroeg in de opening. Dat moest wel goed gaan, zo kan je toch geen opening spelen, 9. 29-24 in die volle stand? Ik verwachtte daar een snelle schijfwinst maar de Goudse invaller was combinatief heel handig. De schijfwinst die Fred en ik aan elkaar signaleerden, op de 32e zet, klopte helemaal niet: Robert-Jan zag dieper dan de twee oude heren. En zo hoort het ook. Onze topscorer speelde het netjes af : hij putte de witte lange vleugel uit, won een schijf door een zetdwang, en brak door met winst.
Maar vlak daarvoor begon de balans al door te slaan in onze richting. Toby Hage, toch niet de eerste de beste, liet zich in de klassieke stand toch omsingelen, en moest in de retirade. De aanval van Heike was lijnrecht en heftig, een mooie scalp voor onze voorzitster.
Onze jongste, Àkosh, en zijn tegenstander hadden na een voorzichtige opening uiteindelijk een klassiekje bereikt dat sterk rook naar remise. Maar de dam die de Damluster toeliet was door wat onverwachte offers wel goed voor ons, winst dus.
Marcel Monteba probeerde met zwart de witte schijf op 27 onder vuur te nemen, een bekende strategie. Maar zijn tegenstander André Venema, ook geroutineerd, verdedigde dit bolwerk zorgvuldig en met verve, en de opzet slaagde niet. Marcel kwam wat minder te staan, moest naar het kerkhof, maar toen André wat lang probeerde te winnen, was hij degene die nog remise moest maken, en dat lukte.
De laatste partij was die van Tjeerd, met een mooie witte halfopen strategie. Eric Hoogendoorn ging erop in, en sloot de witte korte vleugel op. Tjeerd moest die lossen, en toen kwam er een wat uitgewoede klassieke stand op het bord, die remise leek te worden. Maar Tjeerd dacht daar anders over en dreigde op links. Eric ruilde weg maar liet een witte topschijf toe op 29. De doorbraak op rechts werd gekeerd met een schijfoffer, maar toen ging Tjeerd op links naar dam. Een mooi voorbeeld hoe in een kleine stand kansen te scheppen.
Inmiddels hadden we niet alleen gewonnen, we hadden ook ruim gewonnen, 12-4, en we waren Kampioen. Nu promoveren en de Ereklasse winnen !