Kloksimultaan door Tjeerd Harmsma
Afgelopen donderdagavond 6 September 2025 kwam Tjeerd Harmsma op de onderlinge, want hij moest toch oefenen om mee te doen met het eerste team in de competitie. Dat waren we van harte met hem eens, want er is geen betere training. Hij stelde voor tegen de acht anderen (er was voetballen die avond, maar dammen was leuker!) een kloksimultaan te spelen, en dat arrangeerden we graag. En zo geschiede het, Tjeerd tegen acht collega’s WSDV leden.
Voor de meesten viel het niet mee. Henk liet zich verschalken in een korte vleugelopsluiting, en Jeroen merkte dat je soms beter kunt ruilen met 17-22×21 dan gewoon 17-21 te spelen. Enfin hij verloor een schijf en de partij. Kees Maliepaard speelde als altijd voluit en merkte dat Tjeerd daar geen probleem mee had, integendeel. Michael Binato speelde op zijn Frans, de stukken dicht bij zich houdend, maar merkte dat hij zoveel tempi had verloren dat zijn fraaie centrum geen kant meer op kon, en verloor door een damcombinatie; lange tegenstand mocht hem niet baten.
Wim van Mourik houdt van ingewikkelde stellingen met combinaties; Tja, Tjeerd ook en in een volle stelling werd Wim weg-gecombineerd. Wel heel mooi, en daar gaat het Wim om, tenslotte. Jozef speelde bedachtzaam en weloverwogen, en kon lang stand houden; pas in het late middenspel werden sommige zwakten in zijn stelling hem fataal. Degene die het langste volhield was Wim van den Berg. In een fraaie en evenwichtige flankpartij hield hij lang gelijke tred met Tjeerd, maar in het late middenspel moest hij toch een schijf offeren. Even leek het er nog op dat hij remise zou bereiken, maar Tjeerd speelde het even precies als meedogenloos af.
Won Tjeerd dan alles? Nee, want tegen Wouter (mij dus) speelde hij een boeiende halfopen opening, die door Wouter werd gebruikt om een tempo-winnend soort klassiek te zoeken. In een middenspel met een dynamisch evenwicht – zo noemt Ton Sijbrands dat altijd – vulde hij zijn centrum wat ondoordacht aan. Wouter riposteerde door met een dubbelde ruil naar de rand de stand open te breken, waarna Tjeerds schijf 27 op de tocht kwam te staan; wat heet, deze steunpilaar bleek onverdedigbaar. Tjeerd had schijfverlies kunnen voorkomen, maar dat had Wouter een snelle doorbraak gegeven. Enfin, Tjeerd gaf dus op voordat hij dat allemaal mee moest maken. Daarmee werd overigens een traditie vanuit het Utrechtse Ons Genoegen bestendigd, waar Tjeerd ook vaak als clubkampioen simultaan gaf, en Wouter ook nogal eens van hem wist te winnen. Nu nog in gewone partijen, want daarin lukt dat een stuk minder…
Enfin, een leuke avond, veel geleerd, en niet zo’n domper als tegen Polen!
Wouter van Beek