Muizengaatjes zoeken is een specialiteit. Jammer, net niet de mijne onder hoogspanning.
Zaterdag was de 10e partij van de WK matches. De echte muizengaatjesvinders zitten aan de beroemde overgave-tafel en replica in Wageningen!
In de Grote Kerk van Wageningen speelde Ton Sijbrands, voor het eerst sinds 5 jaar, weer een simultaan tegen 25 tegenstanders. Een samenraapsel van familie, vrienden, genodigden en leden van WSDV. In de loop der tijd wordt het gezelschap door Ton “uitgekleed”. In alle rust worden alle illusies, mochten die er zijn, teruggebracht tot een deemoedige erkenning dat het onbegonnen werk is om hem een punt afhandig te maken. Aan het eind, na 4 uur en 10 minuten, kijk ik rond en zie dat we nog met 3 mannen achter het bord zitten: Wouter van Beek (die er als laatste met een vier om twee stand ook aan moet geloven). Henk Hoksbergen, die met een offer van twee schijven nog weet door te breken en er een remise uitsleept. Hoera voor Henk, de eer van WSDV hooggehouden. Rating van Henk 1040 tegen Ton’s all time hoogste rating 1644!!
Het rondjelopen van Ton in steeds kortere tijd is voor mij wel erg kort geworden. Ook al denkt Ton wat langer na bij de resterende borden, je weet dat als hij bij je buurman is, ben jij daarna aan de beurt en moet je wel zetten. Dat ik er na al die tijd nog zit geeft al een prima gevoel. Ik heb mijn eigen gevaarlijke spel kunnen spelen. Ton nam een dam, die ik met een schijf achterstand kon afnemen. Na een paar zetten staat dit op het bord.
Zwart is aan zet. Mijn eerst berekening was: (28-32) 27×38 (21×32) 38-32 (27×38) 43×32.
Dat moet genoeg zijn voor remise, dacht ik. Maar dan moet je ook berekenen of je in dit standje er doorheen weet te komen?? Ik was beducht voor het formeren van een (achterwaartse ruil door Ton—en dat ik op tempo zou verliezen. Maar wilde het eigenlijk wel spelen. Maar ja, in enkele seconden besluit ik toch maar om het volgende te doen: (NIET DOEN; HOUD VAST AAN JE INTUITIE!)
(23-29) 21-17 (29-33) Zwart mag niet doorlopen naar dam met 17-12 vanwege 16-21 en 32-37 met ook een dam voor zwart. Maar ja, Ton doet dat gewoon niet. Hij ruilt gewoon 44-39, 33×44, 49×40! En ik verlies alsnog op tempo.
Waarna Ton zegt: Het was remise en zet de stand even terug. Waarna hij laat zien hoe de remise zou hebben moeten kunnen geworden gedaan zijn zijn. Tja, dat zou dan de tweede WSDV remise zijn geweest met mijn 982 tegen 1644. Toch wel even de stand zaterdagavond diverse keren voor mijn ogen gehad. Wat zou het geworden zijn als ik iets meer tijd had gehad om het te berekenen??
Hoe ging de remise dan?
(28-32) 27×38 (16×27) 38-32 (27×38) 43×32 (15-20) 44-40 (20-24) 40-35 (24-29) 35-30 (29-33) En zwart breekt door.
Al met al een wel besteedde ochtend en middag! Maar dat ene puntje missen, zal ik mij nog lang heugen.