Tevreden met gelijkspel WSDV 2 – Het Noorden
In het fraaie Jannes van der Wal denksportcentrum in Groningen moesten we aantreden tegen Het Noorden. Tja, inderdaad, er gaat niets boven Groningen – al voegen boze tongen daaraan toe dat dat maar goed is ook! Qua afstand in elk geval wel. Maar het is altijd goed om de oude vriend, veel te jong overleden, geëerd te zien met zijn centrum, dammer en schaker als hij beide was. Maar vooral dammer, wereldkampioen, en BN-er door een historisch interview met Mies Bouwman.
Het Jannes van der Wal denksportcentrum in Groningen
Groningen is sterk, en al hadden we vorig jaar gewonnen, we waren er niet geheel gerust op. Siep Buurke mocht dan in China vertoeven – om te dammen – maar de ‘rest’ is sterk genoeg; ze staan niet voor niets vlak achter ons na drie ronden, en wij hebben heel voorspoedig gespeeld. En inderdaad, het ging heel gelijk op. Halverwege de middag dacht ik dat we op acht remises zouden uitkomen, en gezien de stand op de borden, zou dat niet eens zo gek zijn voor ons. Zelf was ik wat lastig uit de opening gekomen tegen Jan van Meggelen en moest zorgvuldig manoeuvreren om niet in de problemen te komen. Mijn omsingeling was, om het maar zachtjes uit te drukken, niet bijster geslaagd. Ik zag Matthias goed staan, en mogelijk Fred, of Marie Gabbert, maar verder waren er geen echte winstsignalen. Nou ja, acht remises, ook prima, misschien nog een winst aan één bord..
Maar het ging anders. Fred was na een ingewikkelde opening op weg naar een veelbelovende klassieke stand waar hij houvast had aan de randschijf van Bert Dollekamp, toen hij twee zetten verwisselde, en moest afwikkelen naar een uitgewoede stand. Ach je, die oude Dussaut is nog altijd relevant. Matthias’ mooie stand was inmiddels ook geheel uitgewoed, door een soliede verdediging van Floris Tol, die de stand telkens kundig neutraliseerde: ook geen winst, 2-2. Zelf moest ik me nauwkeurig verdedigen tegen de bekende problemist Jan van Meggelen, die vanuit de opening een goede aanval op mijn rechtervleugel lanceerde. Die verdediging lukte, met remise als resultaat. Ook Ester Muijen had het lastig, in een ingewikkelde opening die resulteerde in een Harrie (36, met zwart) voor Ester, en een centrumaanval voor de sterke Danny Staal. Ook onze aanvoerster verdedigde zich kundig en bereikte een nette remise. 4-4 dus. Onze jongste, Alexei Ovsyanko, liet zijn tegenstander de Harrie, maar slaagde er niet in om met wit veld 24 te controleren, en mocht niet ontevreden zijn met een gelijkspel. Cor Langeveld speelde degelijk tegen de enige Groningse dame, Yneke Goerres (haar foto op toernooibase is een tikje misleidend qua leeftijd …..) Hij ontweek een klassiek gevecht en moest zich verdedigen. Dat ging hem prima af, met
een gelijkwaardige remise als resultaat. Nog steeds gelijk, 6-6. Resteerden de dames Gabbert, en daar kwam het vuurwerk van, naar beide kanten. Marie opende zeer ondernemend tegen de veel hoger geklasseerde René Wijpkema, die onder druk kwam. Maar het resulteerde in een klassiek standje, waarin Marie zich vergaloppeerde op rechts, een schijf verloor met een kansloos eindspel als gevolg. Tja, verliezen dus?
Nou, nee, want zoals Marie achteraf zei: ‘Wij zussen vullen elkaar aan, als de ene niet goed gaat, compenseert de ander.’ Vanuit de Ottink opening ontwikkelde Martijn de Jong een stevige centrum aanval, maar Luise hield die netjes in bedwang. Toen de stand loskwam stond Martijn beter; hij wilde echter teveel op links, en Luise kreeg een doorbraak op haar linkervleugel die uiteindelijk een overmachtseindspel opleverde. Onze vice-wereldkampioene bij de meisjes wikkelde dat keurig af naar winst en een diepblauwe vermelding, en zo konden we opgelucht constateren dat de 8-8 inderdaad gelukt was.
Goed voor een tevreden rit naar huis.