Geheime wapens in het dammen
Natuurlijk, we hadden deze keer een geheim wapen tegen Harderwijk. Gezien onze duikeling vorig jaar in het Kippenmuseum in Barneveld, wilde ik geen risico nemen tegen een andere Veluws team, per slot van rekening staan we nog lekker bovenaan in de Gelderse competitie. En zo zat daar Alexander Schwartzman vrolijk op bord 2. Hij wilde met zwart spelen, en dat gebeurde tegen Jaap van der Werfhorst. Toen ze dat zagen wilden andere Harderwijkers met hem ruilen, die zouden ook wel tegen een oud-wereldkampioen willen spelen, maar de eer viel aan Jaap. En hij weerde zich dapper, dat moet gezegd, maar tegen het halfopen-met-omsingeling van onze sterspeler was hij niet opgewassen.
Aan bord 1 zag het er voor Fred Ivens prima uit: Kees de Jong had zich in een lastige positie gemanoeuvreerd op rechts, en moest op links naar de rand. Typisch een stand waarin wit (Fred dus) makkelijk zou winnen als hij kon passen. Maar ja, je moet spelen, zwart kwam los, maar hield een mindere stand over en verloor toch nog. Aan de andere borden was het onduidelijk. Wim van den Berg moest zich verdedigen tegen een verwoed aanvallende Jan-Willem Hoeve, een tegenstander die hij prima kent vanuit onze onvolprezen onderlinge WDSV competitie. Ik maakte me wat zorgen, maar hij verweerde zich met verve en bereikte een goede remise. Simon Oosting speelde een solide partij, en toen zijn tegenstander een omsingeling probeerde te forceren, won hij bij vol daglicht een schijf. Inmiddels had Henk Kleinrensink zich de stuwkracht van Ton Eekelschot vakkundig van het lijf gehouden; hij zag dat het goed ging en, teamspeler als hij is, bood hij remise aan. Daarmee was de buit binnen. Echter, Simon kon de winst niet vinden en verzandde in een eindspel met zetherhaling, remise.
Wat overbleef was mijn partij tegen de nr. 2 van Harderwijk, Fred Elgersma. Ik bereikte eigenlijk helemaal niets, en kreeg steeds niet de aanval die ik wilde; sterker nog, ik moest uitkijken voor een geraffineerde omsingeling. Na lang zwoegen kreeg ik eindelijk met wit veld 23 in handen, maar toen waren de troepen al gedund tot 4 tegen 4! Ruilend naar een 3×3 had ik oppositie, maar Fred ontweek die, en wikkelde af naar een eindspel dat remise had moeten worden, ware het niet dat hij net die ene zet deed die mij deed winnen. Het voelde als een geheel onverdiende overwinning, maar hij telde wel: WSDV 1 – Harderwijk: 9 – 3.