Derde winst in de Gelderse Hoofdklasse
Even dacht ik dat Benjamin onze ontmoeting met Apeldoorn zou verstoren, maar achteraf was deze herfststorm redelijk lief in het Veluwse; we konden tenminste rustig naar Apeldoorn tuffen, en terug. En met succes. Niet alleen zagen we geen omgewaaide bomen, maar we wonnen ook nog, en zelfs een beetje veel.
Het Apeldoorns team was gehavend, doordat een aantal spelers in Hijken zaten, en er enkele in Amersfoort zich met de heel sterken meenden te moeten meten. Enfin, hun kopman was er wel, Paul Wijninga, en hij kwam tegen onze kopvrouw te zitten, ex-wereldkampioene Darya Tkatchenko. Zij mag dan haar wereldtitel kwijt zich geraakt in Trinidad & Tobago, maar dammen kan ze zeker. Ik zag haar vanaf het begin af een kansrijke hekstelling innemen, en zag vooral de lichaamstaal van Paul die boekdelen sprak: hij maakte zich zorgen. Dat ging dus goed. Ook aan bord 3 , waar Fred tegen Willem van Starkenburg speelde – ooit WSDV lid – zag ik hoe de laatste met wit last kreeg van een gelijktijdige bezetting van 27 en 29. Dat zat ook wel goed. Minder gerust was ik op twee andere borden, 4 en 6. Op bord 4 zat Wim van den Berg te worstelen tegen Albert Borreman: hij probeerde met wit druk te zetten op de zwarte lange vleugel, maar raakte daarbij de controle over links zelf kwijt, en werd opgezadeld met een lastige valse staart, 40 en 34, zonder 45. Hij oogde als een schilder die ziet dat zijn mooie verf uiteindelijk helemaal niet dekkend is – hij herkent de beeldspraak wel – , zorgen dus. Cor Langeveld speelde gelukkig zoals ik hem al een tijd heb zien doen, vrijuit en met een goed oog voor positioneel voordeel. Hans Luchies kreeg een ongunstige lange vleugelopsluiting en zat te zoeken naar herstel.
Enfin, halverwege de wedstrijd schatte ik de te verwachten uitslag op een kleine overwinning voor ons. Tegen mij richtte Hans van Hal met zwart zijn tegenspel handig in, afkoersend op een symmetrische klassieke stand. Ik zag daar geen brood in, en zocht lang hoe ik daar uit kon komen. Met enig risico lukte dat en zwart ruilde met 14-20, tweemaal, mijn klaverblad weg. En daarmee kwam de weg vrij – om met Jozef Linssen te spreken – voor de kaashandelaar! De Ghestem-doorstoot was vermoedelijk dodelijk, maar de ontsnapping die Hans zocht leidde in elk geval tot een beslissende damzet. Inmiddels had Fred de voorpost van zijn tegenstander geïsoleerd; hij besliste de partij met een fraaie forcing, die uitmondde in een zetje van Weiss – die oude Fransen doen het nog prima.
Krachtzet
Darya had inmiddels haar hekstelling bekroond gezien met een schijfwinst, en Paul zocht compensatie in een centrumaanval. In een veelbelovende stelling werd hij echter mooi uitgetruct door onze kopvrouw. Na een krachtzet was het óf nog een schijfwinst óf een fraaie meerslagcombinatie met dam-en-naslag. Hij liet het zich niet meer bewijzen, 6-0 voor ons. Daarmee was het pleit beslecht, want Cor was heel netjes, technisch bezig zijn voordeel te verzilveren, en liet Luchies zien waarom het kerkhofveld zo genoemd wordt. Mooie regelmatige overwinning.
Nu nog de twee laatste partijen. Op bord zes, had Henk Hoksbergen namelijk de hele partij al tegen een zwakke stand aan zitten kijken. Bryan Brank viel volgens het boekje aan, had het centrum onder controle, en het enige dat Henk kon doen was de stand verdunnen. Dat gebeurde dus, en toen in het late middenspel Bryan opstootte, vond Henk een elegante remise combinatie met damgeven, en hadden we dat punt ook binnen. Restte nog bord 4, het echte drama van de avond. Wim was erin geslaagd om de druk op zijn linkervleugel wat in te dammen, en slaagde er zelfs in om de stand klassiek te maken. Zijn tegenstander had te laat in de gaten dat daarmee de stand aan het omslaan was, en zag plots dat het tempo voor hem ongunstig was. Toen hij verkeerd offerde, kreeg Wim een winnend eindspel; hem ontging nog even een snelle beslissing, maar de damvangst die hij daarna op het bord toverde mocht er ook zijn.
En zo werd het 11-1, een beetje veel, dat had ook weer niet gehoeven. Maar Wim ging in elk geval met een heel brede glimlach naar huis.
Wouter van Beek
Cor heeft het al gezien: ook Wim gaat winnen.
Foto: Fred Ivens
Naschrift: Pierre Ghestem was, als hij niet damde, bridgete of schaakte – waar hij allemaal heel goed in was – kaashandelaar te Lille.