Ondanks een valse start toch …
Tja, een ploeg in de hoofdklasse heeft acht spelers, en die bleken we op het laatste dus niet te hebben. We stonden namelijk met acht aan de startlijn toen Moussa Coulibaly aankondigde dat hij om voor hem heel belangrijke redenen niet mee kon doen. We begrepen hem en leefden met hem mee, maar dat betekende wel dat we met minus één naar Rijnsburg afreisden. Ook jammer voor onze goede vriend Cor van Dusseldorp die nu zonder partij zat. Mentaal niet al te aangeslagen gingen we strijd met de ‘rest van de familie Kromhout’ aan. Zelf had ik Thomas Wielaard, een andere bekende naam, en ik ging druistig – dus onstuimig – van start, aanvallend al vroeg in de opening. Die aanval staat niet zo goed bekend, maar ik heb ooit zo gewonnen van Matthias, dus vooruit maar. Thomas speelde het echter beter, en ik kwam in de problemen. Ik kon schijfverlies voorkomen door een verrassende wending, maar kreeg daardoor een hele scheve schijvenverdeling. Dat had tot verlies kunnen – en wellicht moeten – leiden, maar door stug verdedigen lukte dat niet, waarna Wielaard uiteindelijk pas in een 2 om 2 zag dat hij niet verder kwam. Op internet laat Richard Meijer zien hoe ik met een moeilijk te vinden damzet mij een hoop ellende had kunnen besparen! We hadden die beiden gezocht en niet kunnen vinden. Maar een opsteker was die remise wel.
Inmiddels waren de andere partijen natuurlijk al gevorderd. Ester had inmiddels Rinus Kromhout in een klassieke partij met twee langevleugelopsluitingen, al geheel in de tang weten te nemen, won een schijf, en maakte het daarna vakkundig af. Einde oefening voor de eerste Rijnsburgse Kromhout. Luise Gabbert daarentegen had het tegen Richard Kromhout moeilijk. Richard ging vroeg in de aanval, en het leek of daar een actieve verdediging kansen zou kunnen opleveren. Luise zocht daarnaar, maar de aanval ging steeds soepeler lopen en Louise kwam geheel vast te staan op haar rechter vleugel. Op internet staat nog een fraaie combinatie waarmee de sterkste Kromhout had kunnen winnen, maar wat hij deed was voor onze Louise ook kansloos. Toen stonden we dus weer een partij achter.
Het heil kwam van onze eigen Kromhout, Hans, tegen bovengenoemde Meijer. In een boeiende flankspelpartij die door beiden met verve werd gevoerd, vlocht Hans een prachtige combinatie in de stand, helemaal mooi met damgeven en zo. Het eindspel met een schijf meer werd keurig afgewerkt, en zo kreeg de familie Kromhout haar eerste blauwe vermelding, en gelukkig was die dus voor ons. Gelijk dus, en toen begon het licht te gloren. Cor Langeveld speelde aanvalsklassiek, dus klassiek met zoeken van tempovoorsprong, en dat lukte goed. Zijn tegenstander ruilde wel af maar kon niet voorkomen dat Cor dominant kwam te staan, zozeer zelfs dat schijfverlies onvermijdelijk was. De laatste fout werd met een vernietigend damzetje afgestraft: een partij in de plus!
De laatste twee borden moesten dus de doorslag geven: Robert Jan van Steenbergen zocht de hele partij de aanval, en kreeg die uiteindelijk ook. Ondanks een stugge verdediging van zijn tegenstander die goed lette op zijn strategische velden, kreeg onze penningmeester door sterk positiespel een dominante, zij het wat uitgedunde, stand op het bord. Die tot winst voeren was nog niet eens zo eenvoudig. Met veel offeren brak zijn tegenstander door, maar het overmachtseindspel was niet al te moeilijk. Robert-Jan laat op internet zien hoe ook een fraaie damcombinatie zijn tegenstander niet had kunnen redden.
Op het laatste bord, was de situatie omgekeerd. Jozef Linssen is niet de man om de aanval te zoeken, maar meer de handige kleine combinatie vanuit randspel. Zijn tegenstander liep nergens in en kreeg een steeds dominantere positie; Jozef gaf later aan dat op de 46e zet 29-33 zou hebben gewonnen en zo te zien had hij gelijk. Na 1-7 waren de diverse plakkers genoeg voor de remise, en dus voor de overwinning: 10-6. Een goede start! (ondanks het lege bord)
Wouter van Beek