Veel te spannend!
Doordat we het in het Noorden hadden laten liggen, moesten we afgelopen zaterdag naar Brandwijk (voor nieuwsgierigen, dat is gemeente Molenwaard, dus dan weet iedereen waar dit ligt …) voor onze laatste kans op promotie. Tegen de sterke Waarddammers hadden we onze kansen bij voorbaat niet erg hoog ingeschat, moeilijk zou het in elk geval wel worden.
EN SPANNEND WERD HET! We hadden ook een mooi team, nu met 10 man: de gebruikelijke acht waren aangevuld met Akosh en ons nieuwe lid Moussa Coulibaly. Officieel is hij, zoals de arbiter me kwam verzekeren, ratingloos, maar dat is alleen voor de KNDB: zijn FMJD rating mag er bepaald zijn. Enfin, we gingen er tegenaan!
De strijd ging uitermate gelijk op. Fred Ivens liet zijn tegenstander Arie van de Weteringh Azn. (zo staat het er!) rustig opstormen, en zocht het in de omsingeling, hopend klassiek te kunnen maken. Dat lukte niet doordat de heer ‘Azn.’ door bekeken ruilen de stand open hield, met een gelijkwaardige remise als resultaat. Dat was de eerste, en tegen die tijd kon ik geen gehakt maken van de andere standen, dat hield elkaar geheel in evenwicht. Onze Ákosh Kardos had het moeilijk in een geniepig klassiekje dat Shammie Kasnadi toch iets subtieler speelde, met een overtuigende doorbraak als doorslaggevend argument. Helaas, een 0. Aan de andere kant stonden we een paar andere borden beter, vooral de aanval van Alexei Ovsyanko zag er goed uit.
Een aantal gelijkwaardige remises onderstreepte de balans tussen de teams. Jesse probeerde wel met tempovoorsprong druk te zetten op de stelling van routinier Anton Kosior, maar kreeg geen houvast op diens stand. Hetzelfde gold voor mijn partij tegen Peter de Hek: ik kreeg een klassieke stelling met tempovoorsprong en dwong mijn tegenstander tot een verdedigende ruil. De resulterende stand viel wat tegen en meer dan remise was het zeker niet.
Maar, we kregen een mooi cadeau: Arie Jansen van Doorn kon druk uitoefenen op de linkervleugel van zijn tegenstander, die in het middelspel wat teveel ruilde, en wel de verkeerde kant op. Arie kreeg een gratis doorbraak die hij bekwaam verzilverde: we stonden weer gelijk: 6-6.
Het licht begon echt te gloren toen duidelijk werd dat Alexei steeds beter kwam te staan. Agressief spelend vanuit een onorthodoxe Roozenburg opstelling, stootte onze jongste teamlid in het centrum door; Fred Roedolph verdedigde zich inventief maar miste in het late middenspel de kans het spel open te houden, en Alexei won gedecideerd. De vraag was toen hoe de andere borden het gingen doen. Tegen Ester van Muijen zocht Peter de Hartog zijn toevlucht in een klassieke opstelling, maar zonder controle van zijn rechtervleugel. Ester kon daarop druk zetten, maar dat sloeg niet door, remise dus. De toppartij van de middag was aan bord 10, tussen Wim Kalis en onze nieuwste aanwinst, Mousa Coulibaly. Het werd een populaire aanloop tot een Roozenburg opstelling voor Kalis, die door Moussa vakkundig werd tegengespeeld. Kalis kon zijn voorpost net verdedigen en Moussa moest genoegen nemen met een wederzijdse doorbraak. Het ingewikkelde grote eindspel dat daaruit volgde was iets voordeliger voor zwart, maar Moussa nam de tijd om een tweede witte dam te scoren, en het werd een mooie remise. Nu zouden we winnen als de resterende partijen het konden houden. Cor Langeveld deed gedurende de partij absoluut niet onder voor Wim Verschoor, die door strategisch ruilen moest voorkomen dat Cor beter stond. In het late middelspel kwam Cor onder druk te staan, maar hij maakte bekwaam remise.
En toen was er de laatste partij, Luise tegen de haar niet onbekende Alex Poliakov. Na een bekende, uiterst moeilijke openingsvariant kreeg haar tegenstander met wit een duidelijk aanval, maar één met een lastige rechtervleugel. Luise hield de verdediging goed open, maar vergiste zich rond de 47 e zet, en ging een moeilijk overmachteindpel tegemoet. Dat leek op het laatste moment nog net remise te worden, maar Alex kon met een onverwachte finesse de remiseruil nog voorkomen: winst!
Sneldam barrage
Zo kwam er dus een barrage, daar zit je na een middag hard werken niet op te wachten. En die was net zo spannend. Luise, Ester en ikzelf speelden remise, Fred, Arie en Alex verloren, maar Jesse, Alexei, Cor en Moussa wonnen, dus 11-9 en we hadden dus gewonnen! Vermoeid maar ‘overdekt met glorie’ konden we het molengebied verwisselen voor de heuvels van Wageningen. Op naar de volgende uitdaging!
Wouter van Beek
21-2-2025