David tegen Goliath?
Wouter van Beek
Nee, het is geen David en Goliath verhaal geworden, dat zat er niet in. U weet wel, de jonge schaapsherder David met zijn rode haar en een slinger, tegenover de grote vechtmachine uit Gath tegen wie niemand het op durfde te nemen. En David won dan ook nog! Dat was ongeveer de bedoeling, want de verhouding tussen WSDV 2 en Hijken 1 leek er wel op, alleen dat rode haar hadden we niet. En eigenlijk de slinger ook niet. Maar schaapjes waren we ook weer niet, die zacht blatend naar de slacht worden geleid – ja, ik weet het, de vergelijking begint nu mank te lopen. Hoe dan ook, we stonden tegen een damtechnische overmacht, en inderdaad we verloren, maar op een heel redelijke manier. We deden ons best en gingen vechtend ten onder.
Het begon met onze invalster Marlijn Moene, die routinier Auke Scholma trof, met meer dan 400 ratingspunten meer. Eigenlijk zou ze al blauw moeten krijgen door gewoon aan te schuiven! Onze jonge strijdster ging dapper op een Keller variant in, waarin zij met zwart een hangende rechtervleugel had en de Bafloër met wit omsingelde. Zwart moet dan een keer opstoten met 21-27, maar Marlijn wachtte een zet te lang en keek op de 24e zet na 32-28×28 tegen een z.g. Wiersma-finesse aan: de tegenstoot 19-23 wint wel een schijf door 13×35, maar verliest dan de partij door 34-30 en 29×9. Daarna tikte Auke het feilloos uit, want de zwarte manschappen op de rechtervleugel stonden geheel buiten spel.
Maar toen kwam een stunt. Van Wim van den Berg. Daar had hij in de zomercompetitie op geoefend, op stuntwerk, door drie maal van Wouter van Beek te winnen! Hier lukte winnen niet, maar tegen de MI Filip Kuscewski speelde hij met zwart een keurige centrumpartij. Na een flirt met een hekstelling maakte wit klassiek, en toen gebeurde er iets bizars. In een veelbelovende klassieke stand ‘zag’ de Pool een mooie combinatie, en hij nam hem! Alleen, de combinatie liep wel, maar leverde helemaal niets op, gewoon een dunne remise stand. Prima, want mooi blauw voor Wim.
Grootmeester Hans Jansen was een maatje te groot voor onze Luise Gabbert. De ondoorgrondelijke damfilosoof nam met wit een Harry, (wit op 15) en speelde dit systeem anders dan ik ooit gezien heb. Louise vond een handige ruil, 4 x 4, maar kwam toch wat onder druk in de opbouw. Op de 30e zet gaf een foutje haar tegenstander de kans op een aardige combinatie: schijf- en partijwinst.
Robert-Jan van Steenbergen trof een andere grootmeester, Igor Kirzner, en speelde een dappere partij, tempowinnend klassiek. Daarin moet je de stand open houden, maar dat lukte uiteindelijk niet en onze penningmeester zag zijn kerkhofaanval geheel vastlopen. Jammer, maar helaas. En toen kwam de vijfde uitslag, Marjorie Feyt ging onderuit tegen Martin Dolfing, oud-kampoen van Nederland. De partij leek een beetje op de vorige, een LVO van Marjorie (wit), en omsingeling van zwart. De toernooibase geeft leuke varianten aan van Martin zelf, die het spel van onze jonge invalster zeer waardeerde. Maar zijn omsingeling lukte wel, en toen stond het 1-9, en dat leek dramatisch.
Maar toen keerde het tij – een beetje tenminste. Onze routiniers lieten niet over zich heen lopen. Henk Kleinrensink was niet inder de indruk van de bijna 200 ratingpuntenvoorsprong van zijn tegenstander Jan Mente Drent, en peurde zelfs een fraaie damcombinatie uit een contactarme stand. Die werd er met gelijkspel afgehaald, en het vervolg was nog spannend maar zeker niet minder voor onze Wageninger. Mooie prestatie.
Marcel Monteba en Jan Ekke de Vries hielden elkaar in een klassiek evenwicht, een balans die eigenlijk nooit werd verstoord, met een volkomen gelijkwaardige remise als resultaat. Dat was ook het geval met de partij tussen onze teamleidster Ester van Muyen. Vanuit de opening trok zij onverschrokken ten aanval tegen de Franse kampioen Kevin Maechtelinck. Dat lukte heel goed, en de Fransman moest die aanval met een 3 x 3 wegruilen. Hij probeerde het daarna klassiek te maken – het blijft een Fransman, nietwaar – maar Ester hield het ruilend open, en bereikte een gelijkwaardige remise. Mooie partij.
Onze topman Matthias de Kruijf trof routinier Alexei Domchef, en ook hij was allerminst onder de indruk. Het werd een laveerpartij, waarbij beiden geen risico’s wilden nemen, en die dus eindigde in remise. En tenslotte onze voorzitster tegen niemand minder dan Wouter Sipma, u weet wel van Team NL. Zij deed haar afkomst uit OG Utrecht eer aan door een stevige Utrecht aanval – dus over beide kerkhoven. Aanval tegen omsingeling, altijd mooi. En het liep goed, want zelfs de witte doorstoot naar veld 18 deugde, en Sipma moest wegruilen. De vervolgaanval op links liep echter vast, en Heike kwam in de problemen. Martin Dolfing vond nog een mooie remise op internet, maar Heike niet, en het werd onze laatste nederlaag.
Daarmee was het 15-5, en daar kunnen we best trots op zijn, een beetje. Met natuurlijk de stunt van Wim, mooie blauwe uitslag.